zaloguj się załóż konto

Koniki Polskie

Związek Hodowców Koników Polskich

Program Hodowlany

Program Hodowli Zachowawczej Koników Polskich oraz zmiany do tego Programu

Jakie zasady hodowlane będą obowiązywać w hodowli koników polskich, dowiemy się z nowego programu hodowlanego, który jest już sporządzony i jeszcze w tym roku zostanie opublikowany.

Do tego czasu obowiązuje program z 1999r.

 

ZMIANY  WPROWADZONE DO NOWEGO PROGRAMU HODOWLI KONIKÓW POLSKICH:

  • pierwsze krycie klaczy wpisywanej do Księgi Stadnej nie może się odbyć przed ukończeniem przez klacz 30 miesiąca życia; źrebięta urodzone z wcześniejszych pokryć nie będą miały prawa wpisu do księgi;

  • odmiany na głowie (siwizna, kwiatek) dopuszczalne są wyłącznie u klaczy;

  • został wprowadzony system kategoryzacji ogierów, w którym każdy ogier oceniany jest na podstawie punktów hodowlanych otrzymanych za ocenę potomstwa;

  • próby dzielności będą przeprowadzane wyłącznie w wyznaczonych miejscach po zgromadzeniu minimum 3 osobników;

  • wpisu do Księgi Stadnej koników polskich urodzonych za granicą dokonuje inspektor OZHK / WZHK, na terenie Polski lub dojeżdżając w tym celu do zagranicznego właściciela

 

 

 

PROGRAM HODOWLI ZACHOWAWCZEJ KONIKÓW POLSKICH   (z 1999r.)

 

Koniki polskie są jedyną rodzimą, prymitywną rasą koni wywodzącą się bezpośrednio od dzikich tarpanów. Księgi stadne dla tej rasy są wydawane od 1962 roku. Krajowa populacja koników polskich liczy obecnie około 120 klaczy i 30 ogierów w ośrodkach hodowli zachowawczej oraz około 240 klaczy i 90 ogierów w hodowli terenowej. Pomimo tendencji wzrostowej, liczebność koników polskich zgodnie z założeniami przyjętymi w Programie FAO dla Zachowania Zasobów Genetycznych Zwierząt Gospodarskich w oparciu o Konwencję o Różnorodności Biologicznej, klasyfikuje tę rasę jako zagrożoną wyginięciem (liczącą poniżej 1000 samic).

  1. Cel hodowlany i opis cech, które będą brane pod uwagę.

1.1. Zachowanie i w miarę możliwości powiększenie liczbowe rasy koników polskich jako rezerwy genetycznej, zwiększającej różnorodność genetyczną ras i typów koni, a także jako reliktu rodzimej hodowli, zgodnie z ogólnymi wytycznymi Światowej i Krajowej Strategii Ochrony Różnorodności Biologicznej.

  1. Utrzymanie na odpowiednim poziomie wewnątrzrasowej zmienności genetycznej dla zagwarantowania możliwości dalszej pracy hodowlanej w rasie koników polskich.

  2. Utrzymanie i utrwalenie cech genotypowych i fenotypowych koników polskich takich jak:

  • charakterystyczny typ i pokrój

  • przystosowanie dla miejscowego środowiska, w tym do chowu bezstajennego

  • niewielkie wymagania odnośnie żywienia i pielęgnacji

  • zdrowotność

  • dobra płodność

  • przydatność do użytkowania zaprzęgowego

  • przydatność do użytkowania wierzchowego (jeździectwo rekreacyjne, rajdy konne, hipoterapia)

  • żywy lecz zrównoważony temperament

  • łagodny charakter.

Ze względu na specyfikę hodowli zachowawczej, poszczególne cechy będą zachowane (utrwalone) na obecnym poziomie lub doskonalone (ruch i cechy związane z użytkowaniem rekreacyjnym), jednakże bez zasadniczej zmiany typu konika w związku z aktualnie preferowanymi rodzajami użytkowania.

W hodowli zachowawczej koników utrzymane zostaną dwa odrębne sposoby hodowli tzn.

- hodowla rezerwatowa systemem półnaturalnym, bezstajennym

- hodowla stajenna, w której zaleca się ograniczenie chowu alkierzowego i

stosowanie chowu wolnowybiegowego.

 

W hodowli stajennej możliwe jest używanie materiału hodowlanego, pochodzącego zarówno z hodowli stajennej jak i rezerwatowej.

W hodowli rezerwatowej zaleca się używanie tylko materiału hodowlanego, pochodzącego z hodowli rezerwatowej.

 

Elementy programu hodowlanego mogą być wspólne dla hodowli rezerwatowej i stajennej. W przypadku różnic w elementach programu hodowlanego dla obu typów hodowli, zostaną one podane oddzielnie dla każdego typu hodowli.

  1. Wzorzec rasy, budowa, pokrój.

Do hodowli czystorasowej koników polskich będą dopuszczane wyłącznie osobniki maści myszatej z pręgą, bez odmian, z tym że w hodowli terenowej czasowo dopuszcza się drobne odmiany na głowie. Maść myszata może być o odcieniu jasno do ciemnomyszatego lub odcieniu bułanomyszatego.

W grzywie i ogonie dopuszczalne są jasne włosy.

Pożądany jest typ pokrojowy konia prymitywnego z obfitym uwłosieniem grzywy i ogona. Dopuszczalne są mniej szlachetne głowy oraz niewielka rozbieżność przednich kończyn i szablastość tylnych kończyn.

Standard wzrostu w kłębie koni dorosłych 130-140 cm

  1. Wielkość populacji klaczy i ogierów niezbędna do prowadzenia pracy hodowlanej oraz faktyczna wielkość populacji, na której prowadzi się prace hodowlane.

Jako wielkość populacji niezbędną dla prowadzenia pracy hodowlanej w ośrodkach zachowawczych, przyjmuje się około 130 klaczy - matek plus młode konie do wieku 3 lat oraz około 30-35 ogierów. Oprócz tego zakłada się utrzymywanie około 30-40 ogierów rezerwowych w stadach ogierów.

Wymieniona populacja w ośrodkach hodowli zachowawczej będzie objęta dotacją z funduszu postępu biologicznego i poddawana obligatoryjnie wszystkim elementom programu hodowlanego.

Zakładana wielkość populacji w hodowli terenowej wynosi około 240 klaczy i 90 ogierów przy tendencji wzrostowej, przy czym w hodowli terenowej dopuszcza się możliwość przeprowadzania jedynie wstępnych prób użytkowości.

  1. Metody osiągnięcia celu hodowlanego i zakres oceniania wartości użytkowej.

Dla osiągnięcia celu hodowlanego realizowane będą następujące elementy pracy hodowlanej:

4.1. System identyfikacji koników, ewidencja i dokumentacja hodowlana.

Podstawą identyfikacji koni jest opis umaszczenia oraz cech dodatkowych (np. wicherki na sierści).

Ze względu na rasowo specyficzne myszate umaszczenie koników, o stosunkowo małym zróżnicowaniu, w hodowli tej rasy duże znaczenie będą miały inne sposoby znakowania i identyfikacji osobników.

Koniki pochodzące z ośrodków hodowli zachowawczej będą znakowane przez wymrażanie azotem; z prawej strony pod siodłem otrzymują numer lub symbol ośrodka, zatwierdzony przez instytucję prowadzącą Księgę Stadną, zaś z lewej strony pod siodłem kolejny numer źrebięcy (maksymalnie 3 cyfrowy). Na prawym udzie wymraża się piętno rasowe koników (emblemat choinki w owalu pionowym).

Koniki pochodzące z hodowli terenowej będą znakowane w ten sposób, że z prawej strony pod siodłem otrzymują kod cyfrowy Związku Hodowców Koni danego okręgu, zaś z lewej strony pod siodłem kolejny numer źrebięcy dla koników tego okręgu. U koników pochodzących z hodowli terenowej piętno rasowe wymraża się

na lewym udzie.

Dodatkowym sposobem znakowania i identyfikacji koników może być wszczepianie mikrotransponderów w mięśnie szyi, z lewej strony około 15 cm od grzywy, w połowie długości szyi.

Podstawowa ewidencja i dokumentacja hodowlana będzie prowadzona przez instytucję prowadzącą Księgę Stadną Koników Polskich w postaci indywidualnych kartotek koni oraz zbiorów komputerowych, zgodnie z instrukcją prowadzącego Księgę Stadną. Uzupełnienie danych z hodowli terenowej będzie dokonywane przez uprawnionych inspektorów Okręgowych ZHK

Dodatkowa, rozszerzona ewidencja i dokumentacja hodowlana dla celów naukowych będzie prowadzona systemem komputerowym przez zainteresowanie placówki naukowe i będzie obejmowała:

- dane genealogiczne

- szczegółowe dane fenotypowe

- szczegółowe wyniki prób użytkowości

- szczegółowe dane o rozrodzie

-archiwum fotograficzne i video.

4.2. Ocena wartości użytkowej

Wartość użytkowa koników będzie oceniana na podstawie prób użytkowości przeprowadzanych w ośrodkach hodowli zachowawczej koników lub w wyznaczonych jednostkach hodowlanych (nie dotyczy koników utrzymywanych w systemie hodowli rezerwatowej).

Próbom użytkowości będą poddawane wszystkie ogiery i klacze 3 lub 4-letnie, które przeszły etap selekcji eksterierowej i są przeznaczone na reproduktory lub klacze stadne.

Ogiery, przed wpisaniem do księgi, muszą obligatoryjnie zaliczyć wstępną próbę użytkowości, a następne w wieku 3 lub 4 lat próbę użytkowości zaprzęgowej lub wierzchowej z wynikiem pozytywnym.

Warunkiem wpisania klaczy do księgi jest zaliczenie co najmniej wstępnej próby użytkowości z wynikiem pozytywnym.

Próba użytkowości powinna być poprzedzona odpowiednim przygotowaniem konia do poszczególnych elementów prób.

Próby użytkowości przeprowadza na zlecenie instytucji prowadzącej Księgę Stadną uprawniony specjalista lub powołany zespół.

Za przygotowanie konia do prób użytkowości odpowiada właściciel konia. Za przeprowadzenie prób użytkowości odpowiada jednostka wyznaczona przez instytucję prowadzącą księgę stadną.

Przeprowadzane będą 3 rodzaje prób użytkowości:

- próba polowa - wstępna

- polowa próba zaprzęgowa

- polowa próba wierzchowa

 

1. Próba polowa – wstępna

Ogiery przechodzą próbę po ukończeniu 30 mies.

Polega ona na ocenie zachowania się konia podczas zakładania ogłowia, trzymania do oceny i prowadzenia w ręku na odcinku około 80 m w stępie i kłusie. Zachowanie się konia oceniane jest, w zależności od wykonania czynności, w skali 5-punktowej:

5 pkt. - z łatwością, bezbłędnie, w sposób płynny

4 pkt. - z drobnymi zahamowaniami, w sposób mało płynny

3 pkt. - z trudnościami, po 1 - 3 nieudanych próbach

2 pkt. - z dużymi oporami, po więcej niż 3 nieudanych próbach, konieczna

pomoc drugiej osoby

1 pkt. - niemożliwa do wykonania wskutek oporu lub niebezpiecznych reakcji

konia.

Otrzymanie 1 pkt. w próbie wstępnej wyklucza konia z udziału w dalszych próbach. Podczas próby wstępnej ocenionej na 4 lub 5 pkt. może być dokonywany pomiar długości kroku w stępie i kłusie.

Próbę wstępną można powtórzyć jednokrotnie po co najmniej jednomiesięcznym ponownym przygotowaniu konia.

2. Polowa próba zaprzęgowa

1) Ocena zachowania się konia podczas zaprzęgania w pojedynkę, stania w miejscu i 3-krotnego ruszania z miejsca wozu o masie około 100 % masy ciała konia i ruchu na drodze utwardzonej, na dystansie około 80 m w stępie i kłusie. Dla oceny zachowania się konia będzie stosowana skala punktowa jak w próbie wstępnej. Podczas próby ocenionej na 4 lub na 5 pkt. może być dokonywany pomiar długości kroku w stępie i kłusie.

2) Pomiar czasu (szybkości) przebycia odcinka 500 m w stępie i w kłusie, przy czym liczona będzie liczba kroków przy pomocy licznika, dla oceny średniej długości kroku.

Punktacja za stęp                                                              Punktacja za kłus

norma czasu                    pkt.                                           norma czasu                   pkt.

do 5 min 5                                                                          do 2 min                           5

do 5 min 15 sek                 4                                              do 2 min 10 sek               4

do 5 min 30 sek                  3                                              do 2 min 20 sek               3

do 5 min 45 sek                  2                                               do 2 min 30 sek               2

do 6 min                              1                                               do 2 min 40 sek              1

 

3) Pomiar długości kroku w stępie i kłusie:

norma długości kroku w stępie pkt                                           . norma długości kroku w kłusie pkt.

min 150 cm                                    5                                                 min 250cm                                      5

min 140 cm                                    4                                                 min 235 cm                                     4

min 130 cm                                    3                                                 min 220 cm                                     3

min 120 cm                                    2                                                 min 205 cm                                     2

min 110 cm                                    1                                                 min 190 cm                                     1

 

4) Jazda godzinowa (5 odcinków 9 min. stęp + 3 min. kłus) na drodze utwardzonej, przy czym mierzony będzie przebyty dystans przy pomocy elektronicznego licznika rowerowego oraz tętno systemem ciągłym przy użyciu urządzenia

elektronicznego w trakcie i przez 30 min. po jeździe (powrót tętna do normy). Ponadto bezpośrednio po jeździe godzinowej i po 20 min. określana będzie częstotliwość oddechów.

Punktacja za jazdę godzinową:

minimalny przebyty dystans pkt.

8000 m 5

               7500 m 4

7000 m 3

                6500 m 2

6000 m 1

W zależności od warunków lokalnych dopuszcza się przeprowadzanie zamiast jazdy godzinowej z mierzeniem dystansu, jazdy na stałym dystansie 8000 m (5 odcinków po 800 m stępem i 800 m kłusem, z pomiarem czasu).

Dla otrzymania porównywalnych wyników zostanie wyliczona średnia szybkość.

Punktacja za jazdę dystansową:

maksymalny czas                         pkt.

                 60 min                           5

 65 min                           4

                70 min                            3

                75 min                            2

 80 min                            1

  

3. Polowa próba wierzchowa:

1) Ocena zachowania się konia podczas siodłania, wsiadania jeźdźca i ruchu w stępie i kłusie na dystansie około 80 m na drodze nieutwardzonej. Dla oceny zachowania się konia będzie stosowana skala punktowa jak w próbie wstępnej.

Podczas próby wierzchowej ocenionej na 4 lub 5 pkt. może być dokonywany pomiar długości kroku w stępie i kłusie.

2) Pomiar czasu przebycia odcinka 500 m w stępie i w kłusie, przy czym liczona będzie liczba kroków licznikiem dla oceny średniej długości kroku. Zastosowane zostaną normy czasu i skala punktowa jak w próbie zaprzęgowej.

3) Pomiar długości kroku w stępie i kłusie ( zastosowane normy długości i skala ocen jak podczas próby zaprzęgowej).

  1. Jazda godzinowa (5 odcinków 8 min stęp + 3 min. kłus + 1 min. galop) na drodze nieutwardzonej, przy czym mierzony będzie przebyty dystans oraz tętno systemem ciągłym i do 30 min. po jeździe (powrót tętna do normy). Ponadto bezpośrednio po jeździe godzinowej i po 20 min. określana będzie częstotliwość oddechów.

Punktacja za jazdę godzinową:

Minimalny przebyty dystans                            pkt.

                9000 m                                                     5

8500 m                                                     4

                8000 m                                                     3

                7500 m                                                     2

7000 m                                                     1

W zależności od warunków lokalnych dopuszcza się przeprowadzanie zamiast jazdy godzinowej z mierzeniem dystansu, jazdy na stałym dystansie 9000 m (5 odcinków po 600 m stęp, 600 m kłus, 600 m galop). Dla otrzymania porównywalnych wyników obliczana będzie średnia szybkość.

Punktacja za jazdę dystansową:

Maksymalny czas                                   pkt.

                 60 min                                                      5

 65 min                                                       4

                70 min                                                        3

75 min                                                         2

                80 min                                                         1

Próbę zaprzęgową lub wierzchową można powtórzyć jednokrotnie w następnym roku.

  1. Badanie tętna i oddechu w 30 min po zakończeniu próby zaprzęgowej lub wierzchowej i porównaniu ich częstotliwości ze stanem spoczynkowym:

różnica do  5 oddechów i uderzeń serca = 5 + 5 pkt.

różnica do 10 oddechów i uderzeń serca = 4 + 4 pkt.

różnica do 15 oddechów i uderzeń serca = 3 + 3 pkt.

różnica do 20 oddechów i uderzeń serca = 2 + 2 pkt.

różnica do 25 oddechów i uderzeń serca = 1 + 1 pkt.

Wyniki prób użytkowości będą podawane w wartościach bezwzględnych oraz w wartościach odchylenia standardowego od średniej danego rocznika koni oraz od średniej potomstwa poszczególnych ogierów.

 

Maksymalna ocena w punktach za próbę zaprzęgową lub wierzchową:

1. ocena zachowania się                                 5 pkt.

2. szybkość w stępie                                        5 pkt.

3. szybkość w kłusie                                        5 pkt.

4. długość kroku w stępie                               5 pkt.

5. długość kroku w kłusie                                5 pkt.

6. jazda godzinowa lub dystansowa              5 pkt.

7. powrót tętna do normy                                5 pkt.

8. powrót oddechów do normy                       5 pkt.

ogółem                                                              40 pkt.

 

ocena wybitna                              36 – 40 pkt.

ocena bardzo dobra                     31 – 35 pkt.

ocena dobra                                  26 – 30 pkt.

ocena dostateczna                        21 – 25 pkt.

 

Minimalne wymagania co do wartości użytkowej:

- wstępna próba użytkowości zaliczana na co najmniej 2 punkty

- próba użytkowości zaprzęgowej lub wierzchowej zaliczona:

a) na co najmniej 2 punkty w zakresie oceny zachowania się

b) z wynikiem nie gorszym niż średnia rocznika minus 1 odchylenie standardowe w 4 spośród 7 elementów próby ocenianych liczbowo: (długość kroku w stępie i kłusie, czas (szybkość) na dystansie 500 m w stępie i kłusie, średnia szybkość w jeździe godzinowej lub dystansowej, powrót tętna i oddechów do normy po jeździe godzinowej lub dystansowej)

4.3. System selekcji

Wprowadzane będą dwa odrębne systemy selekcji koników tzn. dla hodowli rezerwatowej i stajennej.

4.3.1. Hodowla rezerwatowa

Ze względu na specyfikę hodowli rezerwatowej system selekcji w tej hodowli będzie ukierunkowany wyłącznie na utrzymanie i utrwalenie istniejących cech. System selekcji w hodowli rezerwatowej składa się z 2 elementów:

1) Selekcji naturalnej, mającej decydujące znaczenie, zachodzącej samorzutnie w warunkach rezerwatowych, zmierzającej do utrzymania:

- odporności na warunki atmosferyczne związane z chowem bezstajennym,

- zaradność w wyszukiwaniu i dobrego wykorzystania paszy dostępnej w warunkach naturalnych,

- płodności i zdolności do odchowywania potomstwa bez ingerencji człowieka,

- odporności na schorzenia i pasożyty,

- braku szczególnych wymagań co do pielęgnacji (zwłaszcza kopyt),

- odpowiedniego zachowania się socjalnego, umożliwiającego tabunowy tryb życia (tworzenie stabilnych tabunów przez dominujące ogiery, braku dzieciobójstwa przez ogiery stadne).

2) Umiarkowanej selekcji zootechnicznej zmierzającej do zachowania typu rasowego (maść myszata bez odmian brak rażących wad pokroju)

4.3.2. Hodowla stajenna

W hodowli stajennej stosowana będzie selekcja zootechniczna, indywidualna, dwuetapowa, metodą niezależnych poziomów brakowania:

I etap selekcji - na podstawie eksterieru i rozwoju fizycznego

II etap selekcji - na podstawie wyników prób użytkowości.

Teoretyczna intensywność selekcji (dla obu etapów łącznie):

Dane wyjściowe o rozrodzie koników dla obliczenia teoretycznej intensywności selekcji:

Średni ogólny wskaźnik użytkowości rozpłodowej klaczy ( % stosunek liczby źrebiąt

odsadzonych do liczby klaczy pokrytych):

Hodowla stajenna - 72 %, Hodowla rezerwatowa - 75 %

Średnia długość użytkowania rozpłodowego klaczy:

Hodowla stajenna - 10 lat, Hodowla rezerwatowa - 13 lat

Średnia długość użytkowania rozpłodowego ogierów:

Hodowla stajenna - 15 lat, Hodowla rezerwatowa - 15 lat

Obliczenia:

- od 130 klaczy w ośrodkach hodowli zachowawczej otrzymuje się rocznie około 92 źrebiąt (72 %) tj. około 46 klaczek i 46 ogierków

- średni remont roczny klaczy = 100/10 lat = 10 % tzn. około 13 szt.

- intensywność selekcji klaczy = 13 klaczy z 46 wyhodowanych czyli około 28 % (faktycznie przyjmuje się zakres 25 - 35 %)

- średni remont ogierów w ośrodkach hodowli zachowawczej = 100/15 lat = 7 % tzn. około 2 - 3 szt.

- intensywność selekcji ogierów = 3 ogiery z 46 wyhodowanych, czyli około 6,5 % (faktycznie przyjmuje się zakres 5 - 10 %)

4.4. System kojarzeń uwzględniający zachowanie zmienności genetycznej, zapobieganie nadmiernemu wzrostowi inbredu oraz kompensacje cech.

Dla zachowania zmienności genetycznej dążyć się będzie do zrównoważonego kontynuowania i rozwoju istniejących 6 linii męskich i 16 linii żeńskich.

Okresowo tzn. co kilka lat prowadzone będą analizy mające na celu śledzenie rozwoju poszczególnych linii i niedopuszczenie do ich wygaśnięcia.

Oprócz kontynuowania linii męskich i żeńskich prowadzone będą komputerowe obliczenia potencjalnego inbredu dla różnych kombinacji kojarzeń, które będą uwzględniane w planach kojarzeń w poszczególnych ośrodkach hodowli zachowawczej. Ponadto, na podstawie komputerowej analizy rodowodów typowane będą osobniki szczególnie cenne dla utrzymania zmienności genetycznej tzn. posiadające w genomie udział genów pochodzących od możliwie jak największej liczby przodków.

Dla ograniczenia szybkiego narastania inbredu w poszczególnych ośrodkach hodowli zachowawczej klacze zostaną podzielone na 4 - 5 grup genetycznych oznaczonych kolejnymi numerami, do których włączone zostaną klacze bardziej spokrewnione ze sobą i do których będą dobrane mniej spokrewnione ogiery, pochodzące z różnych linii. Ograniczona zostanie przez kilkanaście lat wymiana ogierów stadnych między ośrodkami, zaś dążyć się będzie do wyhodowania w każdej grupie genetycznej w obrębie ośrodka, ogierów kontynuatorów linii, które zastąpią ojca. Młode klacze wyhodowane w danej grupie będą przechodziły do następnej. Ogiery używane w poszczególnych grupach genetycznych, po zastąpieniu ich przez synów , mogą być skierowane do hodowli terenowej. Tym samym zostanie zwiększona liczba ogierów używanych do kojarzeń w ośrodkach zachowawczych, co jest warunkiem ograniczenia zbyt szybkiego narastania inbredu i utrzymania zmienności genetycznej.

W hodowli rezerwatowej dopuszcza się spontaniczne kojarzenia i tworzenie haremów.

5. Metody szacowania wartości hodowlanej.

Na podstawie wyników prób użytkowości dla poszczególnych koni sporządzane będą diagramy przedstawiające wartości bezwzględne i odchylenia wartości uzyskiwanych przez danego osobnika od wartości średnich, podane w jednostkach odchylenia standardowego.

Diagramy będą opracowywane w 2 układach:

1) na podstawie użytkowości własnej

2) na podstawie użytkowości potomstwa.

Szczegółowe szacowanie wartości hodowlanej będzie prowadzone w oparciu o model osobniczy wielocechowy.

W modelu uwzględniane będą następujące czynniki środowiskowe: ośrodek hodowlany lub hodowca, rok urodzenia konia, rok przeprowadzania oceny wartości użytkowej, wiek konia przy ocenie wartości użytkowej, długość okresu treningu konia przed próbą wartości użytkowej.

Cechami ocenianymi w modelu osobniczym będą: długość kroku w stępie i kłusie, dystans przebyty w jeździe godzinowej, powrót tętna i oddechów do normy po jeździe godzinowej.

  1. Zasady wpisu do ksiąg koni rasy konik polski 

 

6.1. Dla koni rasy konik polski prowadzi się księgę główną (G).

6.2. Do księgi tej wpisuje się ogiery i klacze pochodzące po rodzicach wpisanych do księgi głównej koni tej rasy.

6.3. Numeracja koni w księdze jest odrębna dla ogierów i klaczy.

6.4. Księga jest wydawana drukiem (Kkn).

6.5. Ogiery i klacze wpisane do ksiąg winny:

- posiadać typ i inne charakterystyczne dla danej rasy cechy określone w programie hodowlanym,

- być poddawane ocenie wartości użytkowej,


zaloguj się aby dodać komentarz

Jak narazie nie dodano żadnych komentarzy...


Odwiedź nas na Facebooku!



Redakcja | Ochrona prywatności | Mapa strony | Kontakt | Archiwum Copyright 2017 KONIKI POLSKIE